Bir yerlerde sessizlik hiçbir sırrı bölmüyor, hiçbir cümleyi yarıda bırakmıyor. Belki biraz cesaretim olsa bu sessizliği aşabilirim kalbimde.
Ama sanırım, korktuğum için anlatmıyorum.
Ve korkularımdan da küçük olduğum için.
Edebiyatımızda ünlü kişilerin sözlerini açıklarken sıkça kullandığımız ”Ne Demiş Şair?” üslubuna ben de sığınacağım şimdi:
Cemal Süreya’nın dediği gibi, ‘Dökmeye niyetim yok içimi, zor sığdırdım zaten.‘
Belki bir gün anlatmanın yükü, susmanın ağırlığından daha hafif gelir. Belki bir gün, korkularımdan büyük olmayı öğrenirim.
Kalemin ve yazmanın daha az acıttığı bugünlerde kelimelerin şifasına inandım. Yine de söyleyemediklerimin gölgesinden çok korkuyorum. Çünkü insanın kağıt ve kalemlere bile anlatamadığı dertleri çok iyi biliyorum. İnsan bazen bir hevesle aldığı deftere “sevgili günlük,” diye başlık bile atamıyor.
Çünkü bazı cümleler yazıya döküldüğünde daha gerçek oluyor. Daha keskin, daha kaçınılmaz.
Ve bazen insan, en çok kendi yazdığından korkuyor.