Bundan bir yazı öncesinde (şuanda taslakta) uzun uzun bir şeyler anlattım. Sonra, sürekli olumsuz şeyleri yazdığım için kendimden sıkıldım… Hani bir arkadaşınızla oturursunuz da susmaz ya. Öyle bir daraltı geldi kendime. Sonra bi’ kamçılandım: Hayat istediği kadar zorlukla gelebilir. Hepsini yeneceğim, çok inat ettim.
diye.
Öyle de atarlarımız var işte. Nedir seni bu kadar atarlandıran derseniz, ben bi taslaktaki yazıyı kopyala yapıştır yapıp gelicem.
Kendime gülüp geçiyorum bazen. O yüzden hayatımdaki yeni kararları anlatayım. İçimdeki boşluğu aşk sanmayacağım ilk olarak. Aşktan daha ciddi meseleler var bu hayat boşluğunda. Acımı dindirmek için bir sığınak sadece aşk benim için. Hiçbir zaman gerçek değil ve gerçek bir yara bandı da olmayacak hiçbir zaman.
Vedaları bir süre düşünmeyeceğim. Henüz gelmemiş vedaları. Vaktini bekleyebilir veya bir mucize olmasını bekleyerek veda olmamasını dileyebilirim. Hedeflerime sıkı sıkı sarılacağım üçüncü olarak. İki işte çalışıp borçlarımı ödemek gibi. Sevdiklerimin yanında olmak gibi. Bu hayatı düşüncelerimle cehenneme çevirmemeyi de diliyorum Allah nasip ederse.
Kısa dönemli hedeflerim bu kadar. Hayallerime gelirsek, onlar için uzun bir liste yapmam gerekir.
Ama hiç okunmayan bir blog yazarı olarak bunu defterime yazsam daha iyi olur sanırım. Yine de kendimi tutamayarak birkaç hayalimden bahsetmek isterim… Yazarları hayatta tutan “Belki bir gün anlaşılırım.” umududur sonuçta.
Bir senaryom var, onu bitirmeyi çok istiyorum. Bu senaryomun ödül almasını da çok istiyorum. Bir de akademisyen olma hayalim var bu sıralar. Yüksek lisans yapınca yeni bir hayal olarak yüklendi. İşte sonra İzmir’e döneyim falan.
Paketten aldığı sigaranın yanındaki sigara kendini geri atınca, “Bu benim uğur sigaram.” deyip ötekini yerine koyan sıradan bir insanım. (İşte tam da şimdi bu yaşandı.)
Bugün biraz hayallerimden bahsettim.
Siz de kendi hayallerinizden bahsetmek ister misiniz?