William Shakespeare Macbeth’ i yazdığında, oyunun en can alıcı kısımlarını Macbeth’in uykuyu öldürmesiyle başlatır. Macbeth, yükselme ve kral olma hırsıyla Kral Duncan’ı öldürdüğü gece kırmızı bir savaşa girer. Uykuyu, masumluğu, iç huzuru ve tüm kentin uykularını da karanlıkta öldürmüştür. Bugün Macbeth’in ölüm oyunu binlerce dilde çevrilip, binlerce sahnede, bambaşka insanlarla oynanırken; bu pek de bilinmeyen bloğumda sahnelerin arkasındaki gizemi aralamaya çalışmayacağım. Çünkü yıllardır bunlar muhteşem şekilde yapılmış. Özellikle araştırmacılar ve çevirmenler tarafından. Öyle ki, bu kitabı okumaya çok geç kalmışım. Ben sizinle bu değerli kitaptan sevdiğim alıntıları paylaşmak istiyorum. Bu alıntılara geçmeden önce ufak iki önerim var: Birincisi, kitabı Sabahattin Eyüboğlu çevirisinden okumanız, ikincisi ise önsözü kitabı bitirdikten sonra mutlaka okumanızdır. Kitaptan sevdiğim alıntılara şimdi gönül rahatlığıyla geçebilirim.❤
William Shakespeare “Macbeth” Alıntıları
Bir ses duyar gibi oldum: “Kimseler uyumasın artık! Macbeth uykuyu öldürdü!”
Yıldızlar, kapayın gözlerinizi!
Hiçbir ışık sızmasın içimdeki derin, karanlık isteklere.
Göz görmesin, elin ne yaptığını:
Yine de olsun ama, olsun bu iş.
Ölümle hayat cenkleşiyordur şimdi, canları senin mi benim mi diye.
Yüzün bir kitaptır unutma; İçinde korkulu bir şeyler okuyabilir insan.
Uyuyanlar ve ölüler birer resimdir sadece(…)
İşte seninkilerin renginde benim ellerim de.
Ama yüreğimi bembeyaz edemem seninki gibi,
Utanırım. (Lady Macbeth)
Hırsızca kaçıp gitmek suç sayılmaz,
Yüreklerin taş kesildiği yerden.
Gel ey gece,
Kirpileri kavuşturan karanlık,
Bağla gözlerini yumuşak yürekli gündüzün.
(…)
Kötülükle başlayan kötülükle sağlamlaşır.
Haydi artık sevgilim, gel benimle.
+Erkekçe karşıla bu acıyı.
-Öyle karşılayacağım elbet. Ama insanca da duymam gerek. Bir varmış bir yokmuş demekle mi kalayım o canlar için? Öylesine sevdiğim canlar için?
Her yaşadığını bir ölüm yaptı kendine:
Diz çöküp dua ettiği zamanlar,
Daha çoktur ayakta durduğu zamanlardan.
+Kiminle ilgili söyleyeceklerin? Hepimiz için mi kara haberin, yoksa bir tek yürek için mi?
– Yüreği olan her insan için.
Bütün kötüler iyi suretine de girseler, iyilik yine de iyilik olarak kalır.
Benim altını çizdiğim ve okuduğumda çok sevdiğim alıntılar bu şekildeydi. Siz en çok hangisini sevdiniz? Kıymetli zamanınızı bu yazıyı okumaya ayırdığınız için teşekkür ederim. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere… Sevgiler! ❤